De permafrost zorgt ervoor dat de Zwitserse bergen instorten. Het geplande nieuwe akkoord met de Europese Unie ondermijnt niet alleen de directe democratie, het vertrouwen in de instellingen en de soevereiniteit van de kantons, maar ook de verbindende elementen van het succesvolle Zwitserse model, dat gedecentraliseerd, federaal en gericht is op subsidiariteit. Symbolischer kan het niet – misschien voelt de natuur de politieke situatie in de Confoederatio Helvetica heel nauwkeurig aan.
Misleiding en een onjuiste voorstelling van zaken
„Het verplichte referendum wordt om goede redenen slechts in beperkte mate toegepast – juist om de stem van het volk en de volkswil te beschermen. Voor de Bilateralen is daar in de grondwet geen voorziening voor“ (www.Bilafacts.ch).
Verschillende juristen, hoogleraren in het constitutioneel recht, lobbyorganisaties zoals Regio Basiliensis, Economiesuisse, Avenir Suisse, journalisten, de Sociaal-Democratische Partij en andere parlementsleden delen deze interpretatie van art. 140 (B) van de federale grondwet. Het zou namelijk niet gaan om een lidmaatschap van een internationale organisatie, vandaar ook de eufemistische titel „Bilaterale III“.
Deze titel van de Bondsraad is echter misleidend en onjuist. Het gaat namelijk om een institutioneel verdrag met een internationale organisatie, waarbij wetgevende, rechterlijke en uitvoerende bevoegdheden worden overgedragen. Er is dus feitelijk en juridisch sprake van lidmaatschap van een internationale organisatie.
Ook het feit dat de EU maatregelen kan nemen als een EU-wet bij een hypothetisch referendum wordt verworpen, wijst op het lidmaatschap. Verenigingen of de EU kunnen immers alleen disciplinaire maatregelen nemen tegen leden en nooit tegen niet-leden. Dat het (voorlopig) om een beperkt lidmaatschap gaat, speelt juridisch gezien geen rol.
De beoogde politieke, bureaucratische, gerechtelijke, wetgevende en uitvoerende verwevenheid met de EU valt qualitate qua onder artikel 140 (b). In de regel worden die wetsvoorstellen aan het verplichte referendum onderworpen die ingrijpend invloed hebben op de rechtspositie van de burgers of op de organisatie van de staat.
De term „lidmaatschap“
Dat de term „lidmaatschap“ bewust niet in dit verdrag voorkomt, zegt niets over de juridische kwalificatie. In het recht gaat het in de eerste plaats om de vaststelling van de feiten en pas daarna om de juridische kwalificatie, waarbij in de 21e eeuw niet de letter van de wet, maar de intentie en het doel van de wetgever centraal staan.
Deze wet (art. 140 (B) van de federale grondwet) ontstond bovendien in een tijd waarin nog geen sprake was van een organisatie naar het voorbeeld van de Europese Unie. Destijds waren er slechts enkele internationale organisaties die niet beschikten over de zeer verregaande gerechtelijke, wetgevende of uitvoerende bevoegdheden van de Europese Unie.
Bovendien kon de wetgever destijds niet voorzien dat leden van de Bondsraad en politici bewust een verkeerde voorstelling van zaken zouden geven om een voor hen gewenst politiek resultaat te bereiken.
Nederland
Het doet ook denken aan Nederland: sinds 1815 is er in dit centralistisch bestuurde land geen enkel referendum meer gehouden, ook niet met betrekking tot de EU. In 2005 was het zover en 62% wilde geen verdere EU-integratie (de titel van het referendum luidde: ‘een Europese grondwet, ja of nee’). Conclusie: het referendum werd niet alleen genegeerd, maar meteen weer afgeschaft en de politiek veranderde alleen de titel van het nieuwe verdrag: het Verdrag van Lissabon.
Tegenwoordig hebben nog maar heel weinig mensen vertrouwen in de politiek en zijn rellen en ongeregeldheden aan de orde van de dag. Het negeren van de meerderheid van de kantons zal iets soortgelijks veroorzaken. Het vertrouwen in de politiek, de instellingen en de regering verdwijnt snel.
Een methode voor rechtsvinding uit de 19e eeuw
Bilafacts, professor Astrid Epiney – blijkbaar een specialiste in Europees recht en Zwitsers constitutioneel recht – en andere politici, juristen, journalisten en lobbygroepen passen een wet toe met een methode van rechtsvinding uit de 19e eeuw.
Het recht en de rechtsvinding worden twee eeuwen teruggedraaid om het politiek gewenste resultaat te bereiken. Bondsraadslid Cassis was in dit opzicht tenminste eerlijk, wat zijn misleiding echter niet minder ernstig maakt.
Van de minister van Justitie is men inmiddels gewend aan een dergelijke verkeerde voorstelling van zaken. Nog maar kort geleden meldde hij dat het nieuwe migratiepact van de EU werkte en dat „de situatie in Ceuta onder controle“ was. Niets is minder waar. Vrouwen en meisjes worden dagelijks verkracht; de inwoners van Ceuta leven onder de voortdurende terreur van duizenden migranten. De „normalisering“ van deze minister van Justitie.
Het migratiepact
In Nederland heeft een rechter onlangs de uitzetting van migranten naar Italië verhinderd, omdat daar naar verluidt marteling (sic) aan de orde van de dag is, nadat hij eerder al een uitzetting naar België had tegengehouden vanwege „onmenselijke opvang van vluchtelingen“. Daar gaat het migratiepact, weer een mislukt EU-project. Alleen de meest bizarre technocratische wetten van een tot in het absurde bevoorrechte bureaucratie worden met succes doorgevoerd: socialisme met een menselijk gezicht.
Immigratie
„De Bilateralen III bevatten echter alleen voor een zeer beperkte groep personen nieuwe verblijfsrechten (schattingen gaan uit van minder dan 200 personen). Het nieuwe recht op permanent verblijf, dat op zijn beurt veel meer EU-burgers betreft, geldt voor personen die al in Zwitserland wonen en dus geen immigranten zijn“ (www.Bilafacts.ch).
Ook dat is onjuist.
Art. 121a, lid 1: Zwitserland regelt de immigratie van buitenlanders soeverein.
Art. 121a, lid 2: Het aantal verblijfsvergunningen voor buitenlanders in Zwitserland wordt beperkt door jaarlijkse maximumcijfers en quota. Het recht op permanent verblijf, op gezinshereniging en sociale uitkeringen kan worden beperkt.
Art. 121 a (4): Er mogen geen verdragen op grond van het internationaal recht worden gesloten die in strijd zijn met dit artikel.
Ook hier negeert de overeenkomst met de Europese Unie, een internationale organisatie, op flagrante wijze de grondwet.
Het Zwitserse immigratiebeleid wordt tenietgedaan, want elke EU-burger krijgt na vijf jaar een permanente verblijfsvergunning, inclusief gezinshereniging en sociale uitkeringen. Zelfs EU-lidstaat Denemarken heeft bij het mislukte immigratiebeleid van de EU aangedrongen op een opt-out-clausule, maar Zwitserland niet.
Het nieuwe verdrag is niet alleen in flagrante tegenspraak met de federale grondwet. Het voorziet bovendien, vanaf de inwerkingtreding ervan, in een nieuwe immigratiegolf, inclusief (grote) gezinnen uit arme en nieuwe EU-landen (evenals miljoenen migranten die in EU-landen gemakkelijk het staatsburgerschap hebben verkregen), en niet alleen de gebruikelijke expats.
Directe democratie
Het is ook onzin om te beweren dat de directe democratie door dit verdrag niet wordt aangetast. In Nederland, een van de oprichters van de EU, hebben zelfs het parlement en de politieke partijen vaak geen idee van wat er in Brussel wordt voorbereid, of worden ze te laat of onvolledig geïnformeerd.
Bovendien wordt Nederland regelmatig, ook bij belangrijke kwesties, overstemd door (failliete) landen (bijvoorbeeld visserij, immigratie, de euro, staatssteun, subsidies, klimaat – door EU-voorschriften is er in feite een bouwstop, een slecht voorteken ook voor het dichtbevolkte Zwitserland). De Europese Commissie heeft ook een procedure tegen Nederland ingeleid vanwege het monopolie van de relatief goed functionerende Nederlandse Spoorwegen (de SBB en Salines AG zijn gewaarschuwd!).
Zwitserse burgers hebben vaak al moeite met de frequentie en de technische kwesties bij nationale referenda, laat staan dat er mensen, energie en deskundigen beschikbaar zijn voor referenda over EU-wetgeving! Daar komt nog bij dat de Europese Commissie het volk zelfs bestraft als het „nee“ durft te zeggen. Wie is de soeverein in de nieuwe overeenkomst?
Conclusie
De essentiële elementen van een lidmaatschap zijn aanwezig. Een meerderheid van de kantons is grondwettelijk absoluut noodzakelijk. Dit negeren komt neer op een staatsgreep, nog afgezien van andere duidelijke schendingen van de grondwet, bijvoorbeeld op het gebied van immigratie, de soevereiniteit van de kantons en de directe democratie.
Kortom: elke maatregel van de Europese Unie moet aan een verplicht referendum worden onderworpen om deze bevoegdheidsoverdracht een grondwettelijke basis te geven. In feite heeft de Bondsraad geen idee van de huidige en toekomstige bevoegdheden van de EU ten opzichte van de kantons.
Sommigen beweren zelfs dat het volk dit verdrag op een later tijdstip eenzijdig zou kunnen opzeggen via een volksinitiatief. Een verdrag kan echter niet eenzijdig worden opgezegd zonder gevolgen. Bovendien kan de EU al bij een referendum over een van de vele EU-wetten sancties opleggen, om nog maar te zwijgen van de reactie die een eenzijdige opzegging door het volk zou uitlokken.
Wat weg is, is weg, en daarmee verdwijnt niet alleen de directe democratie, maar ook het succesvolle, gedecentraliseerde, federalistische Zwitserse model, dat gericht is op subsidiariteit, innovatie en vertrouwen. Zwitserland zal afglijden naar het niveau van Duitsland, Nederland, Italië of Frankrijk.
