Agenda

De tentoonstelling (Giacometti. Freiheit | Auftrag) richt zich op Augusto Giacometti (1877-1947), een veelzijdige artistieke persoonlijkheid wiens werk een van de hoogtepunten is van de kunst in de eerste helft van de 20e eeuw.

Op basis van de onderwerpen van “vrijheid” en “opdracht” verkent de tentoonstelling de relatie tussen vrije creativiteit en opdrachtkunst en onthult het spanningsveld waarin Giacometti zich gedurende zijn bewoog als kunstenaar tussen opdrachtgevers.

Het Bündner Kunstmuseum Chur toont parallel een tentoonstelling over zijn werken op  papier.

(zie ook Bloemen voor de Kunst in het Aargauer Kunsthaus en een schilderij van Augusto Giacometti)

Augusto Giacometti (1877-1947) was een van de belangrijkste Zwitserse kunstenaars van het begin van de 20e eeuw. Hij is geboren in Stampa in Bergell (kanton Graubünden), studeerde in Zürich en Parijs en bracht jaren door in Florence voordat hij zich in Zürich vestigde.

Door zijn opleiding in Parijs raakte hij intensief betrokken bij de Art Nouveau. Hij veranderde schetsen van planten en dieren in ornamentele werken en regelmatige herhalingen van dezelfde elementen.

Deze vormen de basis voor zijn pasteltekeningen, waarin hij licht en kleur tot de centrale uitdrukkingsmiddelen maakte. Hij vertaalde ook de ervaring van transparante glazen ramen en de helderheid van vlindervleugels in zijn kunst en was hiermee een pionier.

Vanaf het begin behoorden tekeningen en werken op papier tot zijn belangrijkste artistieke expressiemiddelen. Hier ontwikkelde hij zijn beeldtaal tussen figuratie en abstractie. De tentoonstelling focust op zijn werken op papier en toont zo de fundamenten van dit oeuvre.

Het Aargauer Kunstmuseum toont tegelijkertijd de tentoonstelling Augusto Giacometto. Freiheit und Auftrag.

Hamed Abdalla (1917-1985) is een pionier van het Egyptische modernisme. Het Zentrum Paul Klee wijdt een presentatie aan zijn werk in de serie FOKUS. FOKUS toont bijzondere aspecten van het werk van Paul Klee of bijdragen aan de wereldwijde receptie van deze kunstenaar binnen de permanente tentoonstelling Kosmos Klee.

Abdalla is geboren in een boerenfamilie in Egypte. Al vroeg in zijn carrière verwierf hij internationale bekendheid. Zijn afkomst, met name de dorpen en landschappen van de Nubische regio, maar ook Caïro, dienden als motieven aan het begin van zijn carrière.

Vanaf de jaren 1950 woonde Abdalla in Kopenhagen en Parijs, maar hij bleef in zijn werk verwijzen naar de politieke situatie in zijn thuisland. Als kunstenaar van de Hurufiyya-beweging, die nieuwe artistieke mogelijkheden van het Arabische alfabet onderzocht, ontwikkelde Abdalla zijn eigen “creatieve woorden”: hij vertaalde Arabische woorden in kleuren, waarbij hij abstractie en menselijke figuratie, het wereldlijke en het heilige, en het poëtische en het politieke samenbracht. Abdalla experimenteerde ook met verschillende technieken en materialen.

Hij bestudeerde bovendien intensief het Europese modernisme, in het bijzonder Paul Klee en hoe Klee niet-Europese beeldtalen zoals Egyptische hiërogliefen in zijn kunst verwerkte.

Abdalla bekeek Klee vanuit een nieuw perspectief door die elementen te identificeren en te benadrukken waarin de Bauhaus-kunstenaar zich niet-Europese motieven had toegeëigend.

Met ongeveer 50 werken toont de tentoonstelling deze en verschillende andere aandachtspunten uit Abdalla’s oeuvre.

Vijfduizend jaar geleden veroorzaakte een nieuw materiaal, brons, een revolutie in de wereld. De tentoonstelling “En toen kwam het brons!” toont het fascinerende tijdperk waarin voor het eerst zeer efficiënte gereedschappen en wapens in massaproductie werden genomen en waarin oorlog een gevestigd middel werd om conflicten op te lossen.

De tentoonstelling toont ook de Bronzen Hand van Prêles, een sensationele archeologische vondst die in 2017 in de Berner Jura is ontdekt. De hand is de oudst bekende bronzen replica van een menselijk lichaamsdeel in Europa.

De verwerving van grondstoffen voor de productie van brons leidde tot een ongekend netwerk van handelsbetrekkingen tussen het Nabije Oosten, Egypte en Europa. De globale wereld van de Bronstijd werd gekenmerkt door innovatie en vooruitgang, maar ook door sociale ongelijkheid, oorlog en geweld. Er ontstonden machtige elites en hiërarchieën.

Een bijzonder hoogtepunt is het Bronsfestival in het weekend van 22 en 23 juni, wanneer het museum demonstraties en een breed scala aan activiteiten voor jong en oud biedt. Van 16 oktober tot 27 november bespreken deskundigen onderwerpen met betrekking tot brons en de Bronstijd.

De tentoonstelling (Margrit Linck. Pionierin der Keramik) presenteert voor het eerst het veelzijdige oeuvre van de Bernse keramiste Margrit Linck (1897-1083) in zijn geheel.

Met haar creativiteit balanceerde de kunstenares tussen toegepaste en vrije kunst. Haar voortdurende verkenning van vorm, expressie en techniek heeft het ambacht (internationaal) nieuwe impulsen gegeven en maakte haar tot een pionier van de keramiek.

Haar repertoire omvat dier-mens metamorfoses tussen vaas en sculptuur, figuren beschilderd met gedurfde penseelstreken en vrij met de hand geconstrueerde lichamen.

Naast vele van haar objecten uit meer dan een halve eeuw, getuigen tekeningen en foto’s van een gevarieerd creatief leven en een grote passie voor haar vak en ambacht.

In video-interviews vertellen andere kunstenaars over hun samenwerking en ervaringen met Margrit Linck. Daarnaast geeft een filminstallatie inzicht in de huidige studio van Linck Keramik in Worblaufen bij Bern.

Aan de hand van een uitgebreide verzameling oude monsters en werkplannen produceren ongeveer vijf medewerkers in het atelier nog steeds gebruikskeramiek op basis van ontwerpen van Margrit Linck. De fabriek ontwikkelt ook nieuwe keramiek.

Iwan Baan (1975) is een van de belangrijkste fotografen van architectuur en de bebouwde omgeving. Hij documenteert de groei van wereldmetropolen en traditionele huizen en gebouwen wereldwijd.

In de afgelopen 30 jaar hebben digitale media de wereld van fotografie en architectuur fundamenteel veranderd. Vrijwel geen enkele andere fotograaf heeft deze ontwikkeling zo sterk gekenmerkt als Iwan Baan.

Impressie van de tentoonstelling. Foto: TES

Zijn werkwijze is snel en precies en hij creëert beelden die tegelijkertijd beknopt, poëtisch en menselijk zijn. Baan weet zowel gebouwen, als simpele woonhuizen perfect vast te leggen, waarbij de mens centraal staat.

De tentoonstelling (Iwan Baan. Momente der Architektur) toont een panorama van vroeg 21e-eeuwse architectuur in haar stedelijke en sociale context en de mensen die erin wonen aan de hand van het veelzijdige werk van deze Nederlandse fotograaf.

De Stchting Het Maison de la Rivière toont het werk van de naturalistische schilder Jacques Rime in een overzichtstentoonstelling (Quand Jacques Rime avec nature) met meer dan 60 tekeningen, schilderijen en gravures van de kunstenaar.

Met zijn kunst getuigt deze collega van Robert Hainard van de schoonheid van onze habitat. In 2018 organiseerde de Fondation een grote tentoonstelling gewijd aan Robert Hainard, een van de prominente kunstenaars van de natuur van deze tijd.

Zie ook: La Fondation Hainard

De tentoonstelling Rembrandt et la Bible. Gravure divine is een samenwerking tussen het Musée d’art et d’histoire (MAH) en het Musée International de la Réforme (MIR). In totaal worden 72 werken voor het eerst samengebracht.

Deze groep vertegenwoordigt een groot deel van de 89 religieuze scènes die door de schilder zijn gegraveerd. Van de 314 prenten die Rembrandt maakte, hebben 89 een religieus thema.

Naast Bijbelse episodes zijn er portretten van Hiëronymus, Maagden met kind, afbeeldingen van de Heilige Familie, de dood van de Maagd en een portret van vrouwen die de Bijbel lezen. De tentoonstelling toont diverse variaties van de kunstenaar op hetzelfde thema.

De vormgeving van de tentoonstelling houdt rekening met het medium dat Rembrandt gebruikte en is onder andere geïnspireerd op zijn atelier in Amsterdam.

De expositie volgt de chronologie van de Bijbel, met teksten uit het Oude en Nieuwe Testament dicht bij de werken geplaatst, zodat bezoekers kunnen zien welke episodes uit de Bijbel Rembrandt selecteerde en hoe hij ze behandelde.

Zijn Bijbelse episodes zijn gevarieerd en het realisme van de personages kan worden geïnterpreteerd als een verlangen om iedereen te betrekken bij de gebeurtenissen van het heilige verhaal.

Rembrandt vereeuwigde zijn familie, buren en de mensen die hij tegenkwam in het 17e-eeuwse Amsterdam als modellen voor zijn voorstellingen. Omdat de meeste gravures klein zijn, ontvouwt de scenografie zich door het creëren van talloze uitvergrotingen van details.

De tentoonstelling is verdeeld in vijf zalen, onder andere met  de religieuze context in Amsterdam, gevolgd door een ruimte waarin biografische, historische en artistieke chronologieën worden gecombineerd, een drukpers om de details van de tentoongestelde Rembrandt-gravures af te drukken en een film die de door de kunstenaar gebruikte etstechniek uitlegt.

Italiaanse tekeningen vanaf de Renaissance tot de negentiende eeuw staan centraal in de tentoonstelling Disegno disegni. Meer dan 100 bladen uit een privécollectie worden voor deze gelegenheid voor het voetlicht gebracht, in dialoog met de eigen collectie van het museum.

Stukken van de Renaissance tot de 19e eeuw nemen bezoekers mee op een reis door de grote artistieke centra van Italië, van Venetië tot Rome, via Bologna en Florence.

Kunstenaars in deze steden gebruikten een diversiteit aan technieken en materialen bij het maken van hun tekeningen. Religieuze en wereldlijke onderwerpen, studiepagina’s en eenvoudige schetsen tonen de veelzijdigheid van medium en zijn functies.

Ter aanvuliing van de tentoonstelling Disegno disegni presenteert het Pavillon de l’estampe een selectie gravures die tussen de zestiende en achttiende eeuw in Italië zijn gemaakt uit de collecties van het Cabinet cantonal des estampes.

De tentoonstelling Van Rafaël tot Piranesi ( De Raphaël à  Piranèse) belicht de rol van prenten in de verspreiding van Italiaanse modellen, van de vele reproducties naar het voorbeeld van Rafaël tot de beroemde serie prenten van Piranesi. Het toont de verscheidenheid aan technieken en onderwerpen die prentmakers door de jaren heen hebben geïnteresseerd.

De Iberiërs zijn het onderwerp van een grote archeologische tentoonstelling in Bazel. Het Antikenmuseum Basel en de Sammlung Ludwig, in samenwerking met het Museu d’Arqueologia de Catalunya in Barcelona, presenteert meer dan 260 voorwerpen uit 40 archeologische opgravingen.

Over de Kelten wordt al sinds de negentiende eeuw veel geschreven, de Iberiërs zijn echter pas sinds enkele decennia onderwerp van publieke aandacht in Spanje en nu dan, eindelijk, in andere Europese landen.

De tentoonstelling illustreert de diversiteit en hoge cultuur van deze volkeren die in de ijzertijd (800-100 v.Chr.) langs het oostelijke deel van het Iberische schiereiland leefden,  aan de zuidkust van Andalusië, van de Atlantische Oceaan tot de Middellandse Zee, en langs de gehele oostkust van het huidige Spanje, tot aan de Languedoc in Zuid-Frankrijk.

Afbeeldingen: tentoonstelling ‘Iberer’ ,Antikenmuseum Basel und Sammlung Ludwig

De Iberische cultuur begon zich te ontwikkelen in de 6e eeuw voor Christus. Aan het tijdperk van de Iberiërs kwam ongeveer 500 jaar later een einde toen het hele Iberische schiereiland werd veroverd door de Romeinen.

De Iberische cultuur ontwikkelde zich door een combinatie van lokale tradities en buitenlandse invloeden uit de Oriënt en Griekenland. Aangetrokken door de overvloed aan metalen, vestigden de Feniciërs, en later de Grieken, vanaf de 8^e eeuw handelsnederzettingen in de gebieden van Iberiërs.

De Iberische cultuur wordt gekenmerkt door hoogontwikkelde productietechnieken, bijvoorbeeld goud- en zilversmidmethoden, evenals een gesproken en geschreven taal, en een complex systeem van goden en religieuze rituelen.

De beschaving is al genoemd door oude Griekse en Romeinse auteurs, maar raakte in de vergetelheid na de val van het Romeinse Rijk (5e eeuw na Christus).

Archeologische opgravingen en historische, linguïstische en paleografische studies geven tegenwoordig een goed beeld van deze (vergeten) cultuur uit de ijzertijd.

De teksten van de tentoonstelling zijn beschikbaar in het Frans, Duits, Engels, Catalaans en Spaans