Agenda

Van 4 september tot 1 november 2021 zullen de werken van de kunstenaar Armando Losa (1936-2016) te zien zijn in de Sinopia-zalen van het Museo Casa Rusca.

Het project maakt deel uit van een reeks tentoonstellingen die het museum wijdt aan belangrijke persoonlijkheden van de kunstscène van Locarno. Meer dan 30 werken, waaronder schilderijen en tekeningen, bieden de gelegenheid om zijn schilderkunstige oeuvre van de late jaren 1960 tot 2012 te verkennen.

Een kenmerkende en bijzondere eigenschap van de kunstenaar is zijn relatie met de natuur. De thema’s van de tentoonstelling zijn in de eerste plaats visies op en herinneringen aan beleefde natuurelementen en -plaatsen.

Van de bergen van de streek, tot de details van een plant, tot stiliseringen die tot de meest extreme geometrisering leiden.

Deze permanente tentoonstelling toont de geschiedenis van Zwitserland vanaf de Helvetische Revolutie ((1798) tot de Eerste Wereldoorlog, geïllustreerd met voorwerpen uit het dagelijks leven, maar ook met kunstwerken. Het strekt zich uit over twee verdiepingen en behandelt onderwerpen uit de politiek, de economie, de maatschappij en de cultuur.

Bezoekers leren hoe het landelijke en arme Zwitserland van het Ancien Régime binnen slechts zes generaties werd omgevormd tot een moderne industriële staat. Ook de ontwikkeling van de geneeskunde sinds de 18e eeuw is fascinerend: Vaccinaties, tandheelkunde, anesthesie, enz. werden ontwikkeld tegen het begin van de 20e eeuw.

Andere belangrijke en interessante onderwerpen die aan bod komen zijn het toerisme, de hygiëne op school en op school, de emigratie, het burgerlijke leven, het arbeidersleven en de arbeidersbeweging, de nieuwe apparaten van een moderne economie: telefoons, dictafoons en rekenmachines, de spoorwegen en de toegang tot produkten uit verre landen (19e eeuw).

De Britse cartooniste, striptekenares en kinderboekenschrijfster Posy Simmonds (1945) heeft internationaal de aandacht getrokken met de drie stripverhalen Gemma Bovery (1999), Tamara Drewe (2007) en Cassandra Darke (2018).

Ze fascineert met precieze psychologische portretten, drijft de spot met de tekortkomingen van de middenklasse en de culturele scene, maakt een karikatuur van stijfheid en bekritiseert maatschappelijke ontwikkelingen.

Relatief lange tekst passages worden afgewisseld met traditionele komische sequenties, terwijl verwijzingen naar klassiekers van schrijvers als Gustave Flaubert en Charles Dickens de verhalen extra lagen geven.

Een elegante, heldere en lichamelijke tekenstijl, diep uitgewerkte personages, feilloze humor en de alerte geest van een groot verteller kenmerken haar werken.

De tentoonstelling Posy Simmonds Close Up is het meest uitgebreide retrospectief van deze belangrijke Britse kunstenares dat ooit in Zwitserland te zien was, met originele tekeningen uit alle stripverhalen en uit haar kinderboeken, evenals illustraties en cartoons voor kranten en tijdschriften, plus ongepubliceerd voorwerk.

Het is ook de allereerste tentoonstelling van originele tekeningen van haar in de Duitstalige wereld.

Overal zijn kroonlijsten te vinden. Ramen, deuren, plafonds, spiegels en wandbekledingen uit alle eeuwen hebben sierlijke profielen rond hun randen. Auto’s, kleren, meubels en huishoudelijke artikelen hebben hun eigen kroonlijst-achtige elementen. Strepen, banden en lijnen van verf lijken op kroonlijsten wanneer zij artefacten van verschillende aard omlijsten of bekronen. En toch worden ze gemakkelijk over het hoofd gezien.

Daarom wordt dit onderschatte architectonische element opnieuw geëvalueerd in de tentoonstelling (Die Unterschätzte Horizontale das Gesims in Kunst und Architektur). De kroonlijst zal daar zijn lang verwachte grote entree krijgen.

De kroonlijst, ooit een essentieel onderdeel van elke klassieke architectonische compositie, trok aan het begin van de 20e eeuw de woede aan van de modernisten.

Het werd meermaals beschreven als het meest expressieve, maar ook het meest problematische onderdeel van de architectuur. In tekeningen, etsen en kunstwerken heeft het herhaaldelijk de aandacht getrokken.

Daarom opent de geschiedenis van de kroonlijst in vele opzichten een nieuw perspectief op de diverse geschiedenissen van de architectuur en haar voorstellingen.

Om deze geschiedenissen aan het licht te brengen en de complexe rol van de kroonlijst in de architectuur, de stedenbouw en de kunst te belichten, brengt de tentoonstelling en unieke selectie van meer dan 150 tekeningen, prenten, boeken en voorwerpen uit de 15e eeuw tot nu samen.

Onder de tentoongestelde auteurs en kunstenaars zijn Francesco di Giorgio, Gottfried Semper, Frank Lloyd Wright en Le Corbusier.

Antigone wordt aangevuld met een kleine collectie werken van Tacita Dean (1965) die nauw verband houden met deze film.

De grootschalige schoolbordtekening, Chalk Fall (2018) is gebaseerd op de Cliffs van Dover. Daarnaast zijn er werken met leisteen, waaronder een recente tekening, Cynthia Teeming-Cynthia being a full moon.

De tentoonstelling toont verder een groep korte 16mm-films die voor het eerst samen worden getoond: Ear on a Worm (2017), A Cloud makes itself (2020), Providence (2018) en LA Magic Hour (2019-2021).

Het museum presenteert de Zwitserse première van Antigone (2018), het meest complexe werk van Tacita Dean (°1965) tot nu toe.

De presentatie van de uur durende, anamorfe 35mm-film wordt gecontextualiseerd door andere films, foto’s, fotogravures en krijttekeningen van de Brits-Europese kunstenares.

Antigone draait om de naam ‘Antigone’ en hoe die resoneert, niet alleen in de Griekse literatuurgeschiedenis, maar ook in het leven van de kunstenaar zelf.

Antigone is de naam van Deans oudere zus en was een van de eerste woorden die de kunstenaar ooit leerde. Antigone’ is ook de gelijknamige heldin in de Thebaanse trilogie van de Griekse tragedieschrijver Sophocles, wat Dean ertoe bracht haar eigen verhaal te verweven met de mythologische kosmische orde van de klassieke oudheid.

Het centrale thema in Antigone is blindheid: de door de kunstenaar zelf gewilde blindheid en actie worden op prismatische wijze gebroken, wat een panoplie van stralende beelden oplevert.

De kunstenares heeft zich de laatste tien jaar toegelegd op het hergebruiken van enkele van de eerste visionaire filmtechnieken die aan de basis lagen van de cinema zoals wij die kennen, en ze om te vormen tot een krachtig argument voor het medium

De vertoning van Antigone wordt aangevuld met een kleine collectie werken van Dean die nauw verband houden met deze film, evenals een recente grootschalige tekening, Chalk Fall (2018) en werken met leisteen

De tentoonstelling vervolgt met een installatie van een groep korte 16mm films: Ear on a Worm (2017), A Cloud makes itself (2020), Providence (2018) en LA Magic Hour (2019-2021).

De mooiste gekleurde litho’s, gouaches en voorstellingen van het grote natuurgebied tussen Säntis en de Rijnwatervallen ten tijde van de toeristische ontdekking ervan in het begin van de 19e eeuw.

Een samenwerkingsproject (Idyllen zwischen Berg und See) van het Rosgartenmuseum Konstanz met de Zwitserse musea Turmhof Steckborn, Volkskundemuseum Stein, Museum Appenzell, Museum Rosenegg, Museum zu Allerheiligen Schaffhausen, Historisches und Völkerkundemuseum St. Gallen, Museum Herisau, vorarlbergmuseum Bregenz en gerenommeerde privé-verzamelaars.

Digitalisering, clouds en 3D-printen: Industrie 4.0 zal een revolutie teweegbrengen in de wereld van de arbeid. Hoewel deze transformaties ongekend lijken, maken zij in feite deel uit van een historisch continuüm.

Sinds de 19e eeuw hebben vier revoluties het werk in de industrie ingrijpend veranderd. In dit verband is de geschiedenis van Biel (kanton Bern), een industriestad, emblematisch: de invoering van machines, thermische energie, lopendebandwerk, computers, automatisering, industriële robots enzovoorts. tijdens de laatste drie industriële revoluties heeft elke nieuwe technologie de manier van werken ingrijpend veranderd.

Hoe hebben de werknemers zich gepositioneerd ten opzichte van de technologische veranderingen? Hoe is het werk veranderd tijdens de vier revoluties? Hoeveel banen zijn er verdwenen en welke nieuwe banen zijn er bijgekomen?

En, tot slot, wat zijn de bijdragen en nieuwe uitdagingen van Industrie 4.0?

L’ Association de l’Espace culturel Assens presenteert in haar prachtige boerderij, gelegen in het hart van Gros-de-Vaud, de tentoonstelling Liber. L’essence du bois.

Ze brengt de kunstwerken van Chantal Quéhen, schilderes en schrijfster, en Jérôme Blanc, houtbewerker, onder een (tijdelijk) dak.

Chantal Quéhen werkt met inkt, collage en gravure. Ze maakt installaties en objecten van hout, en creëert unieke boeken over haar kunstspecialisatie. Chantal Quéhen beweegt zich tussen houten materie, poëzie en literatuur. In 2019 richtte ze het Atelier du Piaf op (www.atelierdupiaf.ch), gevestigd in Yverdon-les-Bains (Kanton Vaud).

Jérôme Blanc (www.jeromeblanc.ch) is geïnteresseerd in hout, brons en glas en de illusies die kunnen worden opgewekt door verschillende sculpturen van deze materialen.

Beiden zijn in Zwitserland en mondiaal be- en erkende kunstenaars.

Vanaf het midden van de negentiende eeuw, de opkomst van het toerisme, spoorwegen, tunnelbouw en andere industrie wordt Zwitserland een immigratieland.

Tot de (olie) crisis van 1973 wonen en werken miljoenen Italianen voor kortere of langere tijd in het land, ook in kanton Vaud en Lausanne in het bijzonder.

Ze zullen de cultuur  en veel andere facetten van Zwitserland diepgaand beïnvloeden. De ‘italianità’ is merkbaar in de muziek, het eten, het uitgaansleven, de sport, de taal, de bioscoop, de handel en het bedrijfsleven en veel andere gebieden.

De tentoonstelling (Losanna, Svizzera, 150 ans d’immigration italiènne à Lausanne, 150 jaar Italiaanse immigratie in Lausanne) plaatst deze ruim honderdvijftigjarige immigratie in perspectief.

Het verhaal van Lausanne staat symbool van andere kantons, steden en dorpen in Zwitserland.