Agenda

2019 markeert de 50e verjaardag van de eerste maanlanding. De tentoonstelling is een reis door de geschiedenis van de betrokkenheid van kunstenaars bij de Maan, van de Romantiek tot nu. Onderverdeeld in thematische secties, richt de expositie zich op thema’s zoals de maantopografie, de maanverlichte nacht en de schaduw van de maan, ziektes en kwalen, die worden geassocieerd met de maan, zwaartekracht en de maan als fenomeen van massamedia.

Ter gelegenheid van het 100-jarig jubileum richt het museum zich op de Bündner kunst van voor de reformatie (1530). Tevens besteedt de tentoonstelling aan de historische Villa Planta, sinds 1919 locatie van het museum. De historische objecten worden niet zelf getoond, maar aan de hand van foto’s van de kunstenaar Florio Puenter. De tentoonstelling toont werken uit verschillende kunst- en cultuurgebieden die de artistieke rijkdom van Graubünden tonen, waaronder archeologische vondsten uit de Calancatal, de marmeren beelden van het klooster St. Johan in Müstair, reliekschrijnen uit de domschatkamer in Chur of gotische fresco’s uit Waltensburg. In de tentoonstelling worden ze op ware grootte gereproduceerd door middel van zwart-wit foto’s wat de esthetische kwaliteit van de gekozen objecten benadrukt.

Twee makers van de meest indringende en kritische tekeningen uit de kunstgeschiedenis komen voor het eerst samen in een tentoonstelling: Honoré Daumier (1808 – 1879) en Raymond Pettibon (1957). In hun oeuvre becommentariëren de twee met satirische scherpzinnigheid de gebeurtenissen van hun respectievelijke tijdperken. De werken van beide kunstenaars richten zich op politiek en maatschappij, de dagelijkse en actuele gebeurtenissen.

Deze tentoonstelling toont de overeenkomsten tussen deze kunstenaars uit verschillende tijdperken. Het is een verrijkende ervaring, want elk van hen scherpt het oog voor de andere, zodat ze een zeer actuele dialoog tussen de 19de eeuw en het heden bewerkstellingen.

De helvetismen getuigen van de taalkundige diversiteit van Zwitserland en de wederzijdse invloed van de nationale talen. Deze rijkdom komt ook tot uiting in de literatuur. Door een keuze aan favoriete helvetismen en gesproken woord performances, overbrugt de tentoonstelling de (vermeende) tegenstellingen en bevordert ze het begrip tussen de verschillende taalgemeenschappen in Zwitserland.

De tentoonstelling presenteert de wonderlijke wereld van zoetwater en geeft inzicht in de exotische flora en fauna. Michel Roggo (1951) is een zoetwaterfotograaf die meerdere prijzen won. In 2010 lanceerde hij zijn ambitieuze ‘Freshwater Project’ om aandacht te vragen voor bedreigde zoetwater habitats. Ongeveer 900 foto’s documenteren dit project.

Debris Field (2010-2016) staat voor de verscheidenheid aan benaderingen en uitdrukkingsmogelijkheden van Lois Weinberger (1947). Zijn artistiek-archeologische werk verkent en presenteert objecten uit verschillende eeuwen geschiedenis die hij op de boerderij van zijn ouders heeft gevonden. De boerderij wordt tot op heden door de familie beheerd en is verbonden met de abdij van Stams. Zij weerspiegelt een geschiedenis van wederzijdse invloed. En bewaart en vertelt verhalen van vroomheid, bijgeloof en het schaarse leven vol ontberingen tussen de hoge cultuur van de abdij en de omgangsvormen van de laatmiddeleeuwse periode. Door het gebrek aan contact met de grond en de vochtigheid, onthult deze archeologie een rijkdom aan voorwerpen die veel weg heeft van een wonderkamer, een universum van het boerenleven in de nabijheid van een abdij.

De tentoonstelling presenteert de grootste middeleeuwse kasteelruïne Rötteln aan de Bovenrijn. Het werpt een licht op de bewogen geschiedenis van het kasteel en laat zien hoe zijn heerschappij – het Markgräflerland – zich tussen Bazel en Frankrijk ontwikkelde. Ongeveer 300 exposities en digitale reconstructies brengen verschillende eeuwen sinds de Hoge Middeleeuwen tot leven.

De tentoonstelling toont olieverfschilderijen van Luigi Chialiva (1842-1914), Luigi Rossi (1853-1923), Filipo Franzoni (1857-1911) en Filippo Franzoni (1857-1911) die tussen 1865 en 1920 zijn gemaakt, en werken in olieverf, aquarel en tempera van Sergio Maina (1913-2009) uit de jaren 1933 tot 1974.

Gedurende de tijd van de renovatie van het Segantini-Museum in St. Moritz zijn de werken van de kunstenaar Giovanni Segantini (1858-1899) op diverse andere plaatsen te zien. Als eerste verliet het beroemde Triptychon St. Moritz om samen met andere werken in de tentoonstelling “Hodler, Segantini,Giacometti” in het Museo deel’Arte della Svizzera (Masi) in Lugano ondergebracht te worden. Wat dichter bij huis bleven schilderijen met het thema waterbronnen en bronwater. Zij zijn, zeer toepasselijk,. te zien in het Forum Paracelsus in St. Moritz Bad. De andere oorden van exil zijn het kunstmuseum in St. Gallen (vanaf 28 september) met als thema het licht van de Alpen en de Cläsa Granda in Stampa (vanaf 1 juni), met als onderwerp tussen Maloja e Soglio, de regio waar Segantini veel heeft geschilderd en heeft gewoond, onder andere ook in Savognin. (Verdere informatie: www.segantini-museum.ch).

De bisschopskerk in Bazel, de Münster, viert haar 1000ste verjaardag. Bij deze gelegenheid presenteert het museum een speciale tentoonstelling met unieke objecten en nieuwe reconstructies die de architectuur en architectuurgeschiedenis van de kathedraal van de vroege Middeleeuwen tot het begin van de moderne tijd belichten. Er worden indrukwekkende werken van middeleeuwse steenhouwerij en beeldhouwkunst getoond, voor het eerst tentoongestelde opgravingsvondsten en prachtige documenten en manuscripten.