Agenda

“Van wat onze ogen zien als we in straten, waar ook ter wereld lopen, onder en rondom onze voeten, op trottoirs die bedekt met de resten van verf en platgetrapte kauwgom, natte plekken en  bandensporen, heb ik foto’s en fotografische composities gemaakt die zinspelen op de wereld van de Atlassen, op de pagina’s gevuld met afbeeldingen van het heelal, geografische kaarten, landschappen, uitnodigingen om de wereld te ontdekken en om andere wereld uit te vinden.”

(À partir de ce qui tombe sous nos yeux quand on marche dans les rues du monde, là autour de nos pas comme dessous, sur les trottoirs couverts de restes de peinture et de cheving-gum aplatis, de taches d’humidité et d’autres traces de pneu, râpées, j’ai réalisé des photographies et des compositions photographiques faisant allusion au monde des Atlas, aux pages remplies d’images de l’univers, de cartes de géographie, de paysages, d’invitations à découvrir comme à inventer le monde, un monde).

Zoals de kunstenaar Alan Humerose (1956) zelf zegt, zijn de foto’s die deel uitmaken van  Le Grand Atlas des yeux baissés  niet meer dan een uitnodig (De grote atlas van de naar beneden gerichte ogen). Een uitnodiging om te verkennen, om van standpunt te veranderen, om zich een andere realiteit voor te stellen, maar ook en vooral om te dromen.

Over de trottoirs lopen als in een atlas bladeren, verdwalen in hun ruwheid, bedwelmd worden door hun kleuren en deze onverwachte ontdekkingen gebruiken om een nieuw poëtisch en fotografisch universum te vormen, dat is wat The Great Atlas of Downcast Eyes, het nieuwste kunstwerk van Alan Humerose, beoogt.

Ter gelegenheid van de tweehonderdste verjaardag van de onafhankelijkheidsverklaring van Griekenland (25 maart 1821) plaatsen de Fondation Hardt pour l’étude de l’Antiquité classique  en het museum d’art et d’histoire de  Genève de vriendschappelijke betrekkingen tussen Griekenland en Genève aan het begin van de 19e eeuw in het perspectief van drie persoonlijkheden.

Een andere expositie (Le goût de l’antique. Anna et Jean Gabriel Eynard) gaat in op de rol van dit echtpaar in en na de onafhankelijkheid van het land.

Jean Capodistrias (1776-1831), een Griek, en twee burgers van Genève, Charles Pictet de Rochemont (1755-1824)  en Jean Gabriel Eynard (1755-1863), speelden eerste een belangrijke rol bij de integratie van het nieuwe kanton Genève in de Zwitserse Confederatie van 1815.

Daarna waren ze nauw betrokken bij de onafhankelijkheid van Griekenland. Jean Capodistrias was de eerste president van het nieuwe land, maar liet daarbij het leven in 1831. Eynard was een van de oprichters van de Nationale Bank van Griekenland in 1841.

De villa Langmatt in Baden (Kanton Aargau) was aan het begin van de 20e eeuw een van de belangrijkste oorden voor moderne kunst in Zwitserland.

De villa behoorde toe aan de familie Brown. In 1891 richtten Charles Eugene Lancelot Brown (1863-1924) en zijn broer Sidney William Brown (1865-1941) samen met Walter Boveri (1865-1924) de firma Brown, Boveri & Cie (BBC) op.

Charles en Sidney waren kinderen van de Engelse ingenieur Charles Brown (1827-1905) en de Zwitserse Eugenie Pfau (1845-1929). De firma bloeide en groeide en werd al snel een multinational, die sinds 1988 ABB heet.

In 1896 trouwde Sidney met Jenny Sulzer (1871-1968). Zij legden een van ’s werelds belangrijkste privé-collecties aan van impressionistische en modernistische kunst.

Rond 1920 ontwikkelden zij ook een uitgesproken belangstelling voor Franse kunst van de 18de en 19de eeuw. Zij verzamelden ook Chinese keramiek en meubelen, zilver en porselein uit verschillende tijdperken.

De stad Baden werd in 1987 eigenaar van de villa en haar collecties en richtte in 1990 het Museum Langmatt op.

De belangstelling van de familie bleef niet beperkt tot de kunsten. Zij verzamelden ook de meertalige canon van de wereldliteratuur, geschiedenis, filosofie, literatuur, religie, politiek, muziek en de kunsten.

Een uitgebreide correspondentie met handelaren getuigt van de verwerving van prachtige en unieke exemplaren en volumes. Vele historische foto’s tonen familieleden die opgaan in hun passie.

Het Showcase Archief (Schaufenster Archiv) presenteert voor het eerst grote delen van het archief. Ze werden in 2017-18 systematisch geïndexeerd en gedeeltelijk gedigitaliseerd.

Het bevat onder andere documenten, brieven, ansichtkaarten, dagboeken en foto’s uit de nalatenschap van de familie Brown.

Het tijdsbestek van de documenten bestrijkt de jaren 1850 tot 1987, toen John Alfred Brown overleed (geboren in 1900). Hij liet de villa en haar rijke collecties na aan Baden.

De tentoonstelling ((Du précieux au quotidien. Le verre plat dans l´architecture) is gewijd aan de fascinerende geschiedenis van de produktie en het gebruik van vlakglas vanaf de oudheid tot heden. 

De tentoonstelling belicht de wisselwerking tussen technologische vernieuwingen en ontwikkelingen op het gebied van de vlakglasproduktie, de bouwindustrie en de architectuur, en geeft inzicht in de diversiteit van dit eens zo kostbare en nu alledaagse materiaal.

Een speciale blik wordt geworpen op het bedrijf Epredia/Erie-Electroverre in Romont, dat in 1935 de eerste elektrische oven voor de productie van vlakglas in gebruik nam.

Archiefdocumenten, foto’s en gefilmde getuigenissen vertellen de geschiedenis van dit bedrijf, dat helaas in 2021 zijn deuren sloot. Met deze sluiting eindigt de geschiedenis van een van de laatste productiesites van vlakglas ter wereld.

Als reactie op de pandemie van het coronavirus neemt Art as Connection de vorm aan van een experimentele en open tentoonstelling, gebaseerd op een collectief ontwikkelingsproces.

De open vorm van dit project houdt rekening met de onzekerheid van onze tijd. Een groot aantal thema’s – waaronder isolement, wantrouwen, autoriteit, globalisering, gezondheid, solidariteit en gemeenschap – komen tot uitdrukking in de kunstwerken en in de discussies en evenementen voor en met het publiek.

Sneeuw betekent niet alleen winterpret, maar ook gevaar. De witte pracht wekt emoties en verlangens op. Maar het verandert de wereld en vereist dus aanpassingen in het dagelijks leven.

Mensen en het verkeer bewegen anders, moeten hun voertuigen, lichaam en huizen beschermen. Zo’n 180 voorwerpen weerspiegelen de (historische) fascinatie voor sneeuw en de (culturele) manier om ermee om te gaan.

De eerste sneeuw en de stilte van een besneeuwd landschap wekken gevoelens van geluk op, net als het dansen van de vlokken, sneeuwballengevechten of sleetochten. Schilderijen en wintersportreclame tonen deze sneeuwromantiek en sneeuwpoppen.

Bescherming tegen sneeuw, kou en vocht is zeer belangrijk in het dagelijkse leven en op de tentoonstelling. Hiervoor riepen mensen van oudsher de hulp in van heiligen en godheden. De iglo’s en functionele kleding zijn interessante menselijke aanpassingen en krijgen bijzondere aandacht.

Om de sneeuw te ruimen zijn gereedschappen zoals schoppen, ploegen, harken en schrapers nodig. Bewegen in de sneeuw is bovendien moeilijk – zoals prenten en houtsneden duidelijk maken. Maar de mens is ook hier vindingrijk. De grote collectie sleeën omvat bijvoorbeeld meer dan 20 prachtige exemplaren: van de eenbenige slee uit Baselbiet tot de tobogan uit Canada.

Een historie van bijna duizend jaar heeft het kasteel (Château de La Sarraz) in kanton Vaud achter de rug. De eerste Donjon is in 1049 gebouwd door de Heer van Grandson. Het gebied hoorde toen bij de nabijgelegen Abdij van Romainmôtier.

Het kasteel is gevestigd in de vallei van La Vénoge op de route van Frankrijk naar Italië bij de Heuvel Mormont. Deze heuvel is bekend van de Keltische begraafplaats en vondsten.

Vanaf de dertiende eeuw controleerden de Graven en Hertogen van Savoie Vaud en ook La Sarraz. Vanaf 1536 tot 1798 was Bern de heerser van Vaud en het kasteel, dat vanaf 1541 tot 1948 door de familie Gingins is bewoond.

Het kasteel is diverse keren verwoest (onder andere in de Bourgondische oorlogen van 1474-1477 en de verovering door Bern in 1536), maar telkens weer herbouwd.

Het kasteel is vanaf 1949 tot 1948 in handen geweest van vier adellijke families uit Vaud: Grandson, Montferrant, La Sarraz en Gingins.

Zij hebben het kasteel en het landgoed van generatie op generatie door erfopvolging of huwelijk doorgegeven, tot de dood van de laatste chatelaine Hélène de Mandrot (1867-1948) van de dynastie van de Gingins.

Het kasteel heeft hierdoor het karakter van een bewoning en gebruik behouden. Het interieur is nog vrijwel intact en in de loop der eeuwen tot standgekomen.

Zeven collecties vormen tegenwoordig het museum van het Château de la Sarraz. Het museum bezit enkele van de mooiste meubel- en schilderijencollecties van Zwitserland.

De tentoonstelling ( (900 ans de dynasties) geeft een beeldend overzicht vanaf de eerste kasteeleigenaren tot de laatste bewoonster in 1948.

(Bron en verdere informatie: www.chateau-lasarraz.ch).

De tentoonstelling (Les géants du vignoble) toont de buitengewone ontdekkingen in de Jura en presenteert zich als een opgravingservaring, een reis van 140 miljoen jaar in het Krijt, de periode van de Dinosauriërs.

De bezoeker wordt ondergedompeld in het dagelijkse leven van de paleontoloog, van het veldwerk tot de reconstructie van de skeletten en hun leefwereld en omgeving.

Zodoende leert krijgt men ook beter inzicht in de wetenschappelijke studies en onderzoeken van een periode die zo ver weg lijkt, maar haar sporen heeft nagelaten. voor de wereld van nu.

2021 is een belangrijk jaar voor het Landbouw- en Handwerkmuseum (Musée paysan et artisanal). Zij viert haar 50-jarig bestaan en de bevordering van het regionale erfgoed.

De festiviteiten beginnen met de tentoonstelling die gewijd is aan de collectie van het museum.

In de loop der jaren zijn talrijke collecties aangelegd en in talrijke tentoonstellingen gepresenteerd.

De tentoonstelling heeft er 50 uitgekozen om 50 thema´s  te presenteren.

De collectie van het museum bevat ongeveer 70 gravures en etsen van Pieter Bruegel de Oudere (ca. 1526/30-1569). Deze zijn in de afgelopen jaren gerestaureerd en zijn nu samen met bruiklenen uit de grafische collectie van de ETH Zürich te zien.

Zijn werken hebben een hoge herkenningswaarde. Zijn oeuvre is zeer divers: landschappen, allegorische en religieuze voorstellingen en apocalyptische taferelen bevolkt met demonen, waardoor hij al tijdens zijn leven de bijnaam van een tweede Hieronymus Bosch kreeg.

Er zit bijna altijd een diepere waarheid achter zijn afbeeldingen. Met levenservaring en humor richt Bruegel zijn pijlen op menselijke zwakheden en grieven.