Agenda

Marguerite Hersberger (1943) is tekenares, schilder en beeldhouwster. Ze ontwikkelt een sculpturaal werk dat gereduceerd is tot elementaire structuren. Vragen over het verband tussen licht en ruimte en het thema transparantie houden de kunstenaar al sinds het begin van haar werk bezig. Ze vinden hun weerslag in talrijke projecten in binnen- en buitenland. In de tentoonstelling (Räumliche Transparanz) toont ze sculpturen en driedimensionale wandobjecten van transparant acrylglas, een van haar favoriete materialen.

De focus van de presentatie ligt op de groepen “Pliagen” (Vouwen). In deze werken, die uit één vel worden gemaakt, worden ruimtes gecreëerd door transparante lagen verf over elkaar heen aan te brengen. Deze worden door insnijdingen uit elkaar gehaald en zorgen voor nieuwe indrukken van kleur en ruimte. Het gaat haar niet om de illusionistische, maar om de optisch waarneembare ruimte.

De Zwitserse kunstenaar Raphaël Imer (1976-1998) creëerde een expressief werk dat hij opvatte als een spirituele zoektocht. Hij stierf bijna op zestienjarige leeftijd na een scheur in zijn slokdarm. Deze ervaring en de kwetsbaarheid van het leven gaf hem een nieuw bewustzijn. Hij gaat schilderen. Het is in Vancouver en vervolgens in Montreal dat hij een artistieke opleiding volgt en  zijn stijl ontwikkelt. Het museum brengt deze te vroeg overleden kunstenaar weer onder de aandacht met een overzicht en achtergrond van zijn werk.

Johannes Itten (1888-1967) is een van de vernieuwers in de kunst van de twintigste eeuw. Hij gaf ook les aan het Bauhaus in de jaren twintig van de vorige eeuw. De tentoonstelling laat zien hoe sterk zijn artistieke begin in de stad Thun geworteld was en hoe zijn natuurbeleving beïnvloed werd door het meer van Thun en zijn omgeving. De tentoonstelling presenteert landschappen in zijn vroege tot aan zijn late werk, met een serie schilderijen en tekeningen die nog nooit eerder zijn tentoongesteld. In het landschap van Thun heeft hij een begrip en concept  van natuur ontwikkeld dat voor generaties maatgevend zou zijn.

De laatste hertog van Zähringen stierf in 1218. Deze dynastie regeerde 150 jaar in Noordwest Zwitserland, Zuidwest Duitsland en Bourgondië. Ze waren de invloedrijke vorsten in het Heilige Roomse Rijk.  Zij hebben talrijke en en kastelen gebouwd en steden gesticht (o.a. Bern, Bräunlingen, Burgdorf, Freiburg (i.Br.), Freiburg i.Ü., Murten, Neuenburg am Rhein, Rheinfelden,  Thun).  De tentoonstelling gaat in op de kunst, legendes en historische werkelijkheid,  kastelen, steden  stamboom en andere onderwerpen in een kasteel dat ook door de Zähringen is gebouwd.

De tentoonstelling “Von kopf bis Fuss” toont het fascinerende visuele discours over de veranderingen en constanten in het menselijk beeld in de kunst van vandaag en 130 dertig jaar geleden. Voorstellingen van mensen doen meer dan alleen hun fysiologische kenmerken weergeven. Ze zijn ook een uitdrukking van veranderende ideeën over de mensheid. Was in vroegere eeuwen het portretgenre vooral voorbestemd om het mensbeeld te herleven, tegenwoordig richt de kunst zich steeds meer op het menselijk lichaam als geheel. Schilderijen, sculptuur, tekeningen en installaties van zo’n vijftig kunstenaars werpen licht op deze ontwikkeling van de afgelopen 130 jaar.

De tentoonstelling (Histoires de Paysages) belicht een opmerkelijke collectie van het museum die al meer dan 120 jaar niet meer is getoond: de werken van Christian Gottlieb (1779-1847), beter  bekend als Theophilus Steinlen. Hij was afkomstig uit Stuttgart en vestigde zich later in Vevey. Hij is de  grootvader van de illustrator en affichekunstenaar Alexander Theophile Steinlen (1859-1923). Hij stichtte in 1816 in Vevey een tekenschool. Zijn aquarellen, gravures en tekeningen in de romantische stijl zijn gemaakt met een grote precisie en oog voor detail.  Ze zijn niet alleen van grote artistieke kwaliteit, maar zijn ook belangrijk uit historisch oogpunt als getuigen en documentaire van een tijdperk.

Lange tijd mochten de vrouwen van Luzern niet stemmen of gekozen worden voor politieke ambten in het kanton (en op federaal niveau). Op 25 oktober 1970 stemde de mannelijke bevolking van Luzern om vrouwen een politieke stem te geven op kantonnaal niveau. (1971 voor vrouwen op federaal niveau) Het museum herdenkt deze 50ste verjaardag met een tentoonstelling en een begeleidend programma. De tentoonstelling werpt licht op honderd jaar strijd voor (meer) vrouwenrechten en geeft de pioniers een stem en een gezicht.

De Villa presenteert een selectie van de Grammonten van John-Francis Lecoultre (1905-1990). De schilder heeft dezelde achtergrond als Le Corbusier (dezelfde afkomst, dezelfde cursussen aan de kunstacademie van La Chaux-de-Fonds, dezelfde Parijse dromen), maar hij keerde terug naar Zwitserland, naar Montreux, en schilderde zijn hele leven. De tentoonstelling helpt deze kunstnaar in de kijker te zetten, een meester in de pastel schilderkunst.

De tentoonstelling (der erschöpfte Mann) onderzoekt de representatie van de man in de Europese cultuur. Kunst en (actuele) getuigenissen uit de laatste twee millennia illustreren het begrip mannelijkheid en de eisen en conventies om eraan te voldoen.  In de loop van de geschiedenis hebben mannen in oorlog, kunst, technologie, sport, wetenschap, huwelijk, gezin en seksualiteit een (ideaal) beeld geschapen. De tentoonstelling toont de evolutie van dit (zelf) beeld en (zelf) representatie vanaf het begin van de jaartelling, gebaseerd op ongeveer tweehonderd (cultuur) historische- en kunstvoorwerpen.

Uitgangspunt van de participatieve tentoonstelling Beurk! Yuck! Yuck! The food we love to hate zijn bijdragen over voedsel, dat niet wordt gewaardeerd. Het publiek heeft haar ervaringen op een speciaal platform kenbaar gemaakt. Alimentarium presenteert het verzamelde materiaal op een interactieve en onderhoudende manier, gekoppeld aan informatie en analyse over afkeer van bepaald voedsel en de culturele, religieuze, sociale, historische en wetenschappelijke context.

“Vertel me wat je eet en ik vertel je wie je bent” is een uitspraak uit 1825 van de Franse gastronoom Jean Anthelme Brillat-Savarin (1755-1826). Met deze tentoonstelling draait het Alimentarium het spreekwoord om. Voor het eerst gaat de tentoonstelling over een gevoel dat wordt veroorzaakt door afkeer van voedsel. Zij geeft antwoorden op de stelling: “Vertel me wat je niet eet en ik vertel je wie je bent“.

De bijdragen op het platform zijn het uitgangspunt van de tentoonstelling. Daarnaast is er aandacht voor de geschiedenis van de smaak door interactieve media met vier hoofdthema’s (biologie, ethiek, esthetiek en duurzame ontwikkeling) en animaties die alle zintuigen aanspreken.