Hedendaagse beeldhouwkunst


Simon Starling (1967). La Decollazione (The Decollation), 2018 © 2020, ProLitteris, Zürich

De tentoonstelling (Moment. Monument. Aspekte zeitgenössischer Skulptur) toont posities van beeldhouwkunst van een twintigtal kunstenaars op het spanningsveld tussen duur en vergankelijkheid.

Een monument is een door mensenhanden gemaakt groter bouwwerk of kunstwerk. In engere zin betekent monument ook een gedenkteken of monument en herinnert het aan een historische persoonlijkheid of een historische gebeurtenis.

Het monument maakt echter altijd aanspraak op betekenis en geldigheid. Monument komt van het Latijnse werkwoord ´monere´, herinneren.

De hedendaagse beeldhouwkunst neemt de mogelijkheden van het verleden over, maar herdefinieert ze inhoudelijk.

Vandaag gaat het minder om een culturele en sociale revolutie, om het overwinnen van een artistieke canon, maar eerder om het herdefiniëren ervan in termen van inhoud en materiaal.

Artistieke benaderingen hoeven zich niet langer te doen gelden als een radicale breuk met de traditie, maar bouwen veeleer voort op het verleden, combineren dit met de ervaringen van vandaag en creëren werken die gedragen worden door hun eigen sensibiliteit.

Natuur en cultuur in de kunst


Deze presentatie sluit aan bij de tentoonstelling Life van Olafur Eliasson en onderzoekt de relatie tussen natuur en cultuur in de kunst aan de hand van moderne en hedendaagse kunstwerken waarin de mens, het dier en de plant worden verkend.

De tentoonstelling brengt meer dan 100 werken uit de 19e, 20e en 21e eeuw samen. Naast de grote meesterwerken en groepen werken van Claude Monet, Vincent van Gogh, Ferdinand Hodler, Pablo Picasso, Henri Matisse, Alberto Giacometti, Louise Bourgeois, Mark Rothko, Sigmar Polke, Roni Horn, Peter Doig, Philippe Parreno, Tacita Dean en Wolfgang Tillmans, worden recente aanwinsten getoond.

Schilderen, beeldhouwen, fotografie, tekenen en multimedia-installaties tonen de verwevenheid en de complexiteit van de relatie tussen natuur en cultuur.

Gustave Caillebotte


Gustave Caillebotte, Arbre en fleurs, 1882 © Foto: Musée d'Orsay, Paris. Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt

De Fondation wijdt haar jaarlijkse zomertentoonstelling aan de schilder Gustave Caillebotte (1848-1894).

Dit eerbetoon aan Gustave Caillebotte, in de vorm van een retrospectieve, brengt ongeveer 90 doeken samen die tussen 1870 en 1894 geschilderd zijn, dankzij bruiklenen van Europese musea: het Musée d’Orsay en het Musée Marmottan Monet in Parijs, het Musée des Beaux-Arts in Rennes, het Musée des Beaux-Arts in Rouen, het Petit Palais in Genève, de Fondation de l’Hermitage in Lausanne, het Van Gogh Museum in Amsterdam, en het Museum Barberini in Potsdam, evenals privé-collecties.

De kunst van Gustave Caillebotte is een getuigenis van de metamorfose van de Franse hoofdstad tussen 1870 en 1894.

De dagelijkse banaliteit van onze voorouders


Affiche van de expositie 'Des Choses'. Stefania Scartazinni, Laténium, Hauterive.

De tentoonstelling (Des Choses) belicht het karakter van archeologische voorwerpen waarvan de eigenaardigheid vaak grenst aan het anekdotische.

De tentoongestelde voorwerpen – afkomstig uit 33 instellingen in Zwitserland, Frankrijk, Italië, Duitsland en Groot-Brittannië – voeren terug naar het dagelijkse leven van onze voorgangers.

Een kleine partij wit zand uit de Bronstijd, meegebracht van een verblijf in de Jura en gevonden in een dorpje aan een meer, een stok die 5.000 jaar geleden door een kind onhandig werd gesneden om mee boog te schieten, een verzameling fossiele zee-egels die 3.000 jaar geleden werden verzameld en waarvan de vormen de inspiratie vormden voor de versiering van aardewerk in de Bronstijd.

De voor de tentoonstelling geselecteerde stukken behoren niet tot een bepaald thema, cultuur of periode – hun chronologisch spectrum strekt zich uit van het paleolithicum tot de hedendaagse periode.

In veel gevallen verwijzen deze voorwerpen naar activiteiten die marginaal zijn of nog niet goed gedefinieerd zijn in het onderzoeksterrein, hetzij omdat materiële sporen ontbreken, hetzij omdat het onderwerp niet de aandacht van archeologen heeft getrokken.

Twee vrouwen, twee kunstenaars, twee levens


Marie-José Imsand. Foto: L' Espace Assens

De Espace organiseert de expositie (Deux femmes, deux artistes, deux vécus) van werken van Josette Taramarcaz en Marie José Imsand.

Deze twee kunstenaars hebben dezelfde thema’s: de mens, de vrouw, het landschap en de Zwitserse bergen.

Deze twee persoonlijkheden zullen voor de duur van een tentoonstelling ook samen leven.

Hun creatieve ontmoeting is nauw verbonden met toeval, met botsing maar ook met delen.

Het thema van Josette Taramarcaz en Marie José Imsand is die van twee vrouwen, twee kunstenaars, die, op basis van verschillende ervaringen, uitdrukken de mensen beweegt en verbindt.

Zwitserse sculptuur vanaf 1945


Remo Rossi (1909-1982) Acrobata, 1958 Bronze, 195 x 91 x 4 cm Fondazione Remo Rossi Locarno © Fondazione Remo Rossi, Locarno Foto: Roberto Pellegrini

De tentoonstelling biedt een panoramisch overzicht van de beeldhouwkunst van de laatste 76 jaar in Zwitserland.

Het toont 230 werken van 150 kunstenaars uit alle (taal) regio’s van het land, waaronder beroemde kunstenaars als Hans Arp, Germaine Richier, Max Bill en Meret Oppenheim, en meer recent Fischli/Weiss, Roman Signer, Sylvie Fleury en Ugo Rondinone.

De jongere generaties zijn bovendien ook vertegenwoordigd.

 

Horlogerie en mechanische tijdmeting in de Jura


Transmissions. L'immatériel photographié,. Foto: Musée international d’horlogerie, La Chaux-de-Fonds, Musée du Temps, Besançon

De Franse en Zwitserse gebieden van de Jura delen een uitzonderlijke historie en cultuur van horlogerie en mechanische uurwerken.

Naast de materiële goederen die hiervan getuigen, zijn het tradities en levende praktijken, sociaal, ritueel of feestelijk, maar ook de kennis en knowhow die dit immaterieel cultureel erfgoed vormen.

Het internationale horlogemuseum (Musée international d’horlogerie) in La Chaux-de-Fonds en het Tijdmuseum (Musée du Temps) in Besançon zijn twee instellingen op het gebied van de horlogerie en de tijdmeting.

In samenwerking met de Nuit de la Photo in La Chaux-de-Fonds organiseren zij de grensoverschrijdende tentoonstelling ‘Transmissions. L’immatériel photographié.

De expositie toont dit erfgoed door fotografie. De werken van meerdere fotografen zijn geïntegreerd in de permanente tentoonstellingsruimten van de twee musea en bieden inzicht in het dagelijkse leven in opleidingen, musea, werkplaatsen en fabrieken van deze sector. .

Giovanni Giacometti. De grote panorama’s


Giovanni Giacometti,1899, Hotel Palace Maloja, Bündner Kunstmuseum, Chur.

Uitgangspunt van de tentoonstelling is het vierdelige panorama Engadin van Giovanni Giacometti (1868-1933), dat in permanente bruikleen is van het Bündner Kunstmuseum in Chur.

Via Giovanni Segantini (1858-1899) raakte de kunstenaar betrokken bij het grote panoramaproject voor de wereldtentoonstelling van 1900 in Parijs. Deze drie panorama’s zijn tegenwoordig te bewonderen in het Segantini-museum in St. Moritz. Van het grote panorama in Parijs is het echter niet gekomen.

Na de mislukking van dit idee, schilderde Giacometti echter zelf verschillende panorama’s.

Na het panorama van Muottas Muragl (1898) schilderde Giovanni Giacometti een gezicht op het landschap van het Oberengadin met het machtige Hotel Palace van Maloja (1899) en, als afsluiting van deze representatieve opdrachtschilderijen, het bekende drieluik voor het Hotel Waldhaus in Flims (1904).

In de tentoonstelling kunnen deze werken voor het eerst samen worden bekeken.

 

Ré Soupalt


Ré Soupalt, Tunis 1939. Fotograaf onbekend. © Manfred Metzner

De kunstenaar Ré Soupalt (1901-1996) werd geboren als Erna Niemeyer in Pommeren (Duitsland). De Bauhaus-student maakte deel uit van de avant-garde in Berlijn in de jaren twintig.

Daarna was zij mode-ontwerpster in Parijs, fotografe in Tunis, journaliste in New York en, na jaren van ballingschap, vertaalster en radio-essayiste in Bazel en Parijs.

Haar leven weerspiegelt de moeilijkheden van een onafhankelijke en zelfstandige vrouw in de en de politieke gebeurtenissen van de 20e eeuw.

De tentoonstelling volgt de belangrijkste ontwikkelingen van haar leven en haar jaren in Bazel van 1948-1958 in het bijzonder.

Rainer Maria Rilke en Wallis


Rainer Maria Rilke in Sierre. Foto: Fondation Rilke Sierre

Veel Europese en Amerikaanse kunstenaars, schrijvers en andere beroemdheden woonden, werkten en stierven in Zwitserland. Een van hen is Rainer Maria Rilke (1875-1926).

De tentoonstelling concentreert zich op de jaren van de dichter in Wallis (1921-1926). Het tracht onder meer een antwoord te geven op de volgende vragen: Wat bracht hem in de laatste jaren van zijn leven naar Wallis en wat hield hem daar?

Wat was zijn verhouding tot het landschap, tot de mensen, tot de natuur, tot kunst en architectuur, tot geschiedenis en godsdienst, tot de economische en sociale situatie?