Auteur: Maarten Koning

De eerste menselijke nederzettingen op het plateau van Boscéaz dateren uit het neolithicum (vierde millennium v. Chr.). Daarna was gebied bewoond door de Kelten.

In de Romeinse tijd was Urbe (Orbe, kanton Vaud) een plaats op de verbindingsweg tussen Lausanne en Besançon. Bij Boscéaz, in de onmiddellijke nabijheid van de Romeinse weg die Orba met Yverdon verbond, stond een grote villa. Haar mozaïeken behoren tot de best bewaarde exemplaren in Zwitserland.

Orbe werd aan het eind van de 4e eeuw verwoest door Germaanse invallers. In de vroege middeleeuwen behoorde Orbe achtereenvolgens aan de graven van Bourgondië, de heren van Montfaucon, Montbéliard en Chalon.

In de Bourgondische oorlogen (1474-1477) werd het kasteel verwoest. Alleen de  donjon en een hoektoren zijn overgebleven.

De grote brand van 1407 verwoestte de Notre-Dame, de Grote Kerk, die echter weer werd opgebouwd. Vanaf 1536 tot 1798 werd Orbe bestuurd door Bern en in 1536 werd de stad gereformeerd.

(Bron: www.orbe.ch).

Het dorp Eclépens (kanton Vaud) ligt aan de voet van de heuvel Mormont (bekend van de Keltische opgravingen) en ligt op de linkeroever van de rivier Venoge.

Eclepedingus in het jaar 814, Sclepens in 1147, Escleppens in 1453, een naam waarvan men aanneemt dat het die van een persoon van Germaanse oorsprong is.

De Romeinse weg van Lousona (Lausanne) naar Urba (Orbe) liep over de linkeroever van de Venoge, twee kilometer boven het huidige dorp.

In het jaar 814 schonk Lodewijk de Vrome (778-840) de kapel van St. Didier en het eikenbos van Mormont aan de kerk van Lausanne. De nabijgelegen abdij van Romainmôtier had een boerderij in het dorp.

Er waren twee adellijke families: de Grassets en de Milites. Na hun uitsterven ging het eigendom over op de Gingins van het kasteel La Sarraz. Eclépens maakte deel uit van de baronie van La Sarraz tot 1623.

Tijdens de Bernse periode (1536-1798) bestond de rechtspraak uit zes juryleden onder voorzitterschap van de heer van La Sarraz.

De kerk van Eclépens, gewijd aan Sint-Pieter, werd waarschijnlijk vóór de 9e eeuw gesticht (vermeld in de schenking van Lodewijk de Vrome op 28 juli 814) en werd in 1228 als parochiekerk vermeld, onder het kapittel van Lausanne.

In 1924 nam de gemeente een wapen aan met de leeuw van de ridders van Eclépens, en een golvende lijn die het kanaal van Entreroches symboliseerde en voegde een embleem toe dat herinnerde aan de Mormont.

(Bron: www.eclepens.ch).

De vroege Middeleeuwen (5de-10de eeuw) is een van de beslissende fasen van de geschiedenis van Raetia, een fase van de oprichting van de Raetia Curiensis (Churrätien) naar het laatmiddeleeuwse en moderne Graubünden.

De overgang van de Romeinse overheersing tot de vijfde eeuw naar de vroege Middeleeuwen was een langdurig proces waarin politieke structuren, sociale, economische en taalkundige-etnische ontwikkelingen, de kerkelijke en culturele situatie en de geografische oriëntatie fundamenteel veranderden.

Sinds de eerste helft van de 4e eeuw werd de Romeinse provincie Raetia verdeeld in de provincies Raetia prima en Raetia secunda. Raetia prima was de westelijke provincie, Raetia secunda de oostelijke provincie.

Raetia prima omvatte het Rijndal, de valleien van de Vorder- en Hinterrhein en de Engadin. In het noorden vormden de Rijn en het Bodenmeer (meer van Konstanz) de grens.

In het westen liep de grens van Stein am Rhein naar Pfyn, over de rivieren Glärnisch en Clariden naar het Gotthardmassief.

In het zuiden vormde de waterscheiding tussen de Inn en de Rijn enerzijds en Mera en Adda anderzijds de grens.

In de late oudheid (vanaf 300 n.Chr.) was Raetia een noordelijke periferie van het Romeinse Rijk, in de vroege Middeleeuwen (zesde en zevende eeuw) was het een zuidelijke periferie van het Merovingische en Frankische Rijk, in de Karolingische tijd (achtste en negende eeuw) was het een periferie tussen Italië en de noordelijke Alpen, en later (tiende-veertiende eeuwen) een zuidwestelijke periferie van het Heilige Roomse Rijk.

Raetia is echter ook altijd een transit door de Alpen gebleven. De regio was dus zowel een perifere als een transit gebied.

Het verklaart het grote politieke en strategische belang, onder andere vanwege de passen Julier, Septimer, Lukmanier en Splügen.

De Gotthardpas zou pas in de dertiende eeuw toegankelijk worden. Door de bergen was het echter ook een periferie met een moeilijke toegankelijkheid en daardoor een relatief grote mate van autonomie.

Het bisdom Chur speelde een belangrijke rol in dit proces. In het jaar 451 wordt de bisschop van Chur voor het eerst genoemd. Tot 843 viel het bisdom Chur onder het Aartsbisdom Milaan.

Bij het Verdrag van Verdun is Raetia en daarmee Chur toegewezen aan Karel (823-877), de zoon van Louis de Vrome (778-840). Chur valt vanaf dat moment tot 1803 onder het aartsbisdom Mainz.

Deze verandering  getuigt van het grote geografische en politieke belang van de regio voor de machthebbers

(Bron: R. Kaiser, Churrätien im frühen Mittelalter, Basel 2008).