Het Ormont-dal, Glacier 3000 en Les Diablerets

25 januari 2026

Val d’Ormont (Kanton Vaud) was in de 13e eeuw ongesplitst in verschillende gebieden, die toebehoorden aan de graaf van Savoie, de abdij van St-Maurice, de Heren van Saillon in Wallis en andere adellijke families.

In 1475, tijdens de Bourgondische oorlogen (1474-1477), verwierf Bern het dal. De Berner overheersing was voor de bewoners kennelijk draagbaar, want tijdens de Franse invasie (1798) steunden ze Bern.

In 1798 trok een detachement onder leiding van kolonel Tscharner richting Aigle om te proberen de Franse troepen tegen te houden, tevergeefs. Een ander contingent onder kolonel Forneret was hetzelfde lot beschoren bij de Col de la Croix. Uiteindelijk kondigden predikanten in 1798 in het dal vanaf de kansel de onafhankelijkheidverklaring van Vaud af.

Tussen 1836 en 1840 is de weg aangelegd die Aigle via de Grands Rochers met Sépey verbindt, in een later stadium is de weg tussen Sépey en Château d’Oex en tussen Sépey en Les Diablerets voltooid.

In 1913 is de elektrische spoorlijn Aigle – Sépey – Les Diablerets in gebruik genomen, en ontstond het wintertoerisme. Vanaf 1950 maakte de periode van welvaart de bouw van Glacier 3000, de kabelbanen, skiliften en de postautoroute Gstaad – Pillon (halte Glacier 3000)– Les Diablerets mogelijk.

Les Diablerets

De plaats Les Diablerets (gemeente Ormont-Dessus) ligt aan de voet van het Diablerets-massief en aan beide oevers van de Grande Eau. Het eerste hotel werd gebouwd in 1856, het Grand Hotel Les Diablerets.

In 1881 heeft het Grand Hotel voor zijn steeds talrijkere Engelse clientèle een kapel in de anglicaanse ritus bouwen. In 1946 is de Engelse kapel overgenomen door de lokale protestantse kerk.

De top van de Diablerets en de Quille du Diable

De top van de Diablerets (3.209 m), gelegen tussen de alpenweiden van Anzeindaz in het zuiden en het Ormont-dal in het noorden, is vroeger als een plek des onheils beschouwd. Volgens de legende van Les Diablerets was het een toevluchtsoord voor boze geesten, een buitengewest van de hel en een ontmoetingsplaats voor demonen.

Volgens de overlevering was het geluid hoog in de bergen afkomstig van met rotsen spelende demonen. Naar verluidt kegelden ze zelfs, vandaar de naam “Quille du Diable”, die werd gegeven aan de torenvormige rots ten zuiden van de Tsanfleuron-gletsjer (Blumlisalp) en de Diablerets.

 Glacier 3000

Tegenwoordig kan men deze rots van nabij zien en zelfs bezoeken, zonder demonen tegen te komen. In het hart van de Waadtländer Alpen vormen de Glacier 3000 en het met Villars en Gryon verbonden gebied een paradijs voor skiërs, wandelaars, langlaufers en sleeërs.

 

Indrukken van Les Diablerets

Pascal Bettex, installatiekunst cinétique à la  Jean Tinguely, 2017.