De Schweizer Psalm, de Internationale en slopers van de Confoederatio Helvetica
8 augustus 2026
Op de gebruikelijke ingetogen wijze is op 1 augustus in Zwitserland de nationale dag gevierd. Het Zwitserse volkslied was in alle uithoeken van het land te horen in de Duitse (Schweizer Psalm), Franse (Cantique suisse), Italiaanse (Salmo svizzero) en Romaanse taal (Psalm svizzer).
De Schweizer Psalm
De compositie en tekst zijn geschreven door Alberych Swissig (1808-1854) en Leonhard Widmer (1808-1868) en vervolgens vertaald in Romaanse (Gion Antoni Bühler, 1825-1897), Franse ( Charles Chatelanat,1833-1907) en Italiaanse (Camillo Valsangiacomo, 1898-1978) versies.
In tegenstelling tot de meeste andere nationale hymnes heeft dit volkslied geen bombastische, historische, nationalistische of expliciet politieke lading. De begrippen vrijheid, landschap, natuurelementen en vertrouwen in de schepper doen de benaming Psalm alle eer aan. De compositie is echter ontroerend mooi en zelfs bergen, meren, rivieren, flora en fauna laat het niet onberoerd.
De Internationale in de kathedraal Saint-Pierre van Genève
Van geheel andere orde was echter een vertoning in de kathedraal Saint-Pierre van Genève op 18 juni jongstleden. Deze sinds 1536 hervormde kerk (Le Temple in het Frans) doet nog steeds als zodanig dienst. Dit weerhield de aanwezigen bij de herdenkingsdienst van de linkse activist en intellectueel Jean Ziegler (1934-2026) er echter niet van om de Socialistische Internationale ten gehore te brengen.
Onder de vlag van de Internationale werden christenen in Oost-Europa echter tot 1989 vervolgd. En tegenwoordig nog in een aantal andere landen van de ‘Internationale’. Het gebrek aan kennis van de religieuze en historische achtergrond van deze Temple zegt ook wat over de medeorganisatoren (de Socialistische Partij, PS). Dit gebrek aan zelfreflectie en deze omgang met (Europees) heden en verleden hebben ook betrekking op Zwitserland. De ‘Internationale’ in plaats van de ‘Schweizer Psalm’ voor een Grote Burger van Zwitserland is ook een keuze.
De Internationale in Zwitserland
Dit achterhaalde strijdlied staat niet op zichzelf, maar past in een patroon. Wereldwijd worden nog steeds miljoenen christenen vervolgd onder de vlag van de „Internationale“, onder andere in de ‘heilstaten’ Noord-Korea en China, net zoals destijds tot 1989 in Oost-Europa.
De huidige held van deze partij is de socialistische, antisemitische en islamitische burgemeester van New York, die met een populistische campagne à la Trump zijn kiezers mobiliseert.
De achtergrond van veel deelnemers aan deze herdenking en met name de condoleances van afwezigen, waaronder die van de Cubaanse dictator, de beruchte antisemiet Jean-Luc Mélenchon en Francesca Albanese (speciaal rapporteur van de VN), zijn veelzeggend.
De SP neemt bijvoorbeeld, zonder juridisch bewijsmateriaal, laat staan op basis van een rechterlijke uitspraak, de beschuldiging van genocide door Israël over. De standpunten en meningen van VN-deskundigen hebben net zoveel juridische waarde als de uitspraken van extremistische Israëlische ministers.
Daarmee schendt de SP bewust en opportunistisch, met het oog op haar nieuwe doelgroep, een grondbeginsel van de rechtsstaat: het vermoeden van onschuld, totdat een rechtbank anders vaststelt. Bovendien kunnen honderden miljoenen slachtoffers, verwoeste landen en economieën van deze Internationale (met Nicaragua als meest recente toevoeging) hun stem niet meer laten horen.
Dit gebrek aan zelfreflectie, respect en historisch perspectief betreft ook Zwitserland. De „Internationale“ in plaats van de „Schweizerpsalm“ in Le Temple voor een blijkbaar ‚grote‘ Zwitserse burger is tegelijkertijd een keuze voor het internationale socialisme, de staatseconomie, een gestuurde of getrapte democratie (in het gunstigste geval), centralisatie en bureaucratie, en tegen federalisme, decentralisatie, markteconomie, directe democratie en subsidiariteit à la Suisse.
Deze SP is geen sociaaldemocratische partij, maar een populistische socialistische partij van de oude stempel. De Groenen zijn, net als in Nederland, in toenemende mate een intolerante partij van activisten, moralisten en zelfbenoemde hoogopgeleiden (wat dat tegenwoordig ook nog mag betekenen) – ze is in ieder geval geen garantie voor wijsheid, integriteit en bedachtzaamheid.
Ook de sympathie voor islamisten, de banden met hen en de antiwesterse en anti-markteconomische sentimenten zijn verontrustend. Iran (en Hamas, Hezbollah), Noord-Korea, Rusland en China juichen deze Internationale toe. En dit is geen complottheorie; Iran (en zijn protectoraten Hamas en Hezbollah), Noord-Korea, Rusland en China juichen deze „Internationale“ toe. En dit is geen complottheorie, maar een gevaarlijke situatie, ook voor Zwitserland.
Zwitserland en de Europese Unie
Het enthousiasme voor het nieuwe verdrag met de Europese Unie moet ook vanuit dit perspectief worden bezien. Noch de SP, noch de Groenen zijn enthousiast over de markteconomie of het Zwitserse bedrijfsleven, maar gebruiken dit wel als belangrijkste argument om akkoord te gaan met de ‘Bilaterale III’.
Dit verdrag is echter een verdrag, waarin wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende bevoegdheden worden overgedragen aan een internationale organisatie en dus lidmaatschap in de geest en bedoeling van art. 140 B Grondwet. Een Ständemehr is grondwettelijk verplicht. Het negeren is niets anders dan een staatsgeep, nog afgezien van andere aperte inbreuken op de Grondwet (onder andere vanwege immigratie en de soevereiniteit van de kantons).
Dit leidt ook naar een lid van de Bundesrat, die bij eerdere gelegenheden publiekelijk ook juridisch en feitelijk apert onjuiste standpunten heeft ingenomen. Jans heeft bij een van zijn toespraken op 1 augustus gezegd dat ‘Zwitserland bij Europa hoort’. Zijn geografische kennis lijkt op orde te zijn, zijn staatsrechtelijke, juridische en politieke inzicht is ook in dit geval echter ingegeven door activisme. Europa is niet de EU, de EU is niet Europa en Zwitserland hoort niet in deze EU, wat wel in het partijprogramma van de SP staat.
Directe democratie
Directe democratie betekent veel meer dan een referendum. Het is een proces van communicatie, met betrokkenheid van alle geledingen van de maatschappij, en vooral van burgers en het bedrijfsleven. Daar is bij de EU geen sprake van, laat staan dat de Zwitserse directe democratie bij de EU functioneert. Het is gewoon een leugen, zoals het beoogde nieuwe verdrag met de EU een acute sociale, financiële, economische, politieke en vooral democratische bedreiging is voor Zwitserland.
Zelfs het Nederlandse parlement heeft vaak geen idee van het wetgevingsproces van de EU en de vele machtige lobbyorganisaties, corruptie en nationale belangen van (grote) landen, en zo ja, dan wordt het te vaak weggestemd door andere leden (immigratie, euro, visserij, landbouw, pensioenen, sociale zekerheid et cetera ). Gevolg: steeds meer rellen en verzet tegen de nationale overheid, steeds minder vertrouwen in de democratie (of wat daar nog van over is in Nederland en haar corruption à la néerlandaise).
Het model van de EU
De EU is een top-down (ad absurdum geprivilegieerde) bureaucratische, centralistische, protectionistische, intransparante, financieel-monetair failliete, niet te hervormen regelfokkerij, incompatibel met het Zwitserse model. De EU is gebaseerd op ‘one size fits all’, kwantiteit, steeds meer schulden, subsidies, steeds minder transparantie, goed bestuur en contact met burgers en het Midden- en Klein Bedrijf (MKB).
De grenscontroles moeten terug en Zwitserland moet vooral het immigratiebeleid zelf in de hand houden en niet aan de EU overdragen, wat het nieuwe verdrag wel beoogt. Kortom: een opt-out van het mislukte EU-immigratiebeleid, geen automatisch verblijfsrecht na vijf jaar verblijf, het strafrechtelijke verleden van immigranten uit andere EU-landen nagaan en, indien de verdragen en vooral de rechterlijke interpretaties niet worden aangepast, de gedateerde mensenrechtenverdragen opzeggen wat betreft familiehereniging en minderjarigen.
Dat is een plicht van de Zwitserse overheid jegens haar burgers en samenleving. Deze EU moet terug naar de basis van feitelijk haalbare economische integratie (interne markt) en intergouvernementele samenwerking en coördinatie op het gebied van immigratie, onderwijs, politie, defensie, buitenlands beleid en ander grensoverschrijdend beleid.
Dit doet niets af aan de verdiensten van de EU die ook vooral in stand moeten blijven, maar het financiële, politieke en bestuurlijke model van de EU is niet meer van deze tijd. Men sticht tegenwoordig ook geen monarchie meer, net zo min moet Zwitserland lid worden van deze EU.
Conclusie
Ook Zwitserland kan en moet deel uitmaken van Europese en internationale samenwerking, ook op het gebied van defensie, want tijden zijn veranderd sinds 24 februari 2022 en niet meer te vergelijken met 1914-1918, 1940-1945 of 1989.
De huidige EU is echter niet compatibel met het Zwitserse model. Deze EU sluit echter naadloos aan bij de visie van aanhangers van het nieuwe verdrag: het opheffen van het ‘Ungeheuer’ Zwitserland (terminologie van andere grootmachten na 1815) en het opgaan in de Unie van (fictieve) Europese broedervolken.
Deze Europese Unie heeft dan ook steeds meer weg van de Verenigde Naties, en dat is geen compliment. De bovengenoemde herdenkingsdienst wijst op een visie van slopers van de Confoederatio Helvetica, die op een aantal gebieden hervormd moet worden, maar niets te zoeken heeft in deze EU, weg is weg en het begin van het einde van CH.