De Romeinen, Alemannen en Italianen in Oensingen
16 november 2020
De burcht Neu-Bechburg uit de elfde en twaalfde eeuw bepaalt nog steeds de sky-line van Oensingen en getuigt van het belang van de handelsroute waar deze stad aan ligt.
Ruim duizend jaar daarvoor was deze plaats in de Romeinse tijd een belangrijk verkeersknooppunt.
De pas over de Grote St. Bernhard was van groot belang. Onder keizer Claudius (10 v. Chr. – 54 n. Chr. is deze bergpas 43 n. Chr. ter voorbereiding op de invasie van Engeland begaanbaar gemaakt. .
Deze weg voerde van Martigny (Forum Claudii Vallensium) naar Avenches ( Aventicum) via Oensingen (Romeinse naam onbekend) naar Windisch (Vindonissa). Een andere weg leidde van Oensingen via Langenbruck naar Kaiseraugst (Augusta Raurica).
Oensingen was op het gebied van het huidige kanton Solothurn de grootste Romeinse plaats na Olten en Solothurn (Salodurum).
In de omgeving van Oensingen zijn de restanten van diverse Romeinse villa’s en veel andere archeologische voorwerpen gevonden. Al eeuwen voor de Romeinse tijd bewoonden Kelten (Helveten) en hun voorgangers deze streek.
De naam Oensingen heeft een Alemannische oorsprong. De Alemannen drongen na het vertrek van de Romeinen rond 410 n. Chr. het gebied van het huidige Zwitserland binnen.
De kerk St. George, in het centrum van het dorp, is waarschijnlijk op Romeinse fundamenten, wellicht een tempel, gebouwd.
De eerste melding van deze kerk stamt uit 968. Over deze middeleeuwse en Romaanse en gotische bouwgeschiedenis is verder weinig bekend. Solothurn bleef tijdens de Reformatie katholiek.
De huidige kerk is in het midden van de zestiende eeuw gebouwd. Van 1643 tot 1648 is ze verbouwd. In 1773 heeft Paolo Antonio Pasoli (1738-1804) de huidige architectuur en (barokke) decoratie aangebracht.
Het bijzondere is dat Paolo zijn oom Gaetano Matteo Pisoni (1713-1782) van 1763 tot 1770 bij de bouw van de St. Ursen kathedraal in Solothurn heeft geholpen. Dit verklaart ook de gelijkenis en de Italiaanse invloeden van beide kerken.
Het centrum van het dorp en haar fraaie huizen uit de zeventiende en achttiende eeuw tonen eveneens de welvaart en belang van dit dorp.