Félix Vallotton (1865–1925) is een van de belangrijkste figuren van het Franse modernisme aan het begin van de 20e eeuw. Meer dan 150 werken uit alle creatieve periodes, genres en technieken worden op twee locaties getoond, waaronder talrijke meesterwerken, zoals het iconische werk La Blanche et la Noire.
De tentoonstelling getiteld Illusions perdues (Verloren Illusies), is geïnspireerd door een van de beroemdste werken van de negentiende-eeuwse literatuur, de driedelige roman van Honoré de Balzac (1799-1850) die deel uitmaakte van zijn Comédie humaine. Net als Balzac is Vallottons kunst een nauwkeurig geobserveerde en scherpzinnige weergave van de samenleving.
Dit komt aanvankelijk tot uiting in zijn houtsneden en kan later vaak worden waargenomen in zijn schilderijen. Bovendien maakt Vallottons stijl hem tot een van de voorstanders van het Verisme, dat zich distantieert van het Impressionisme, vergelijkbaar met de manier waarop Balzac, met zijn realisme, bijdroeg aan het overwinnen van de Romantiek.
Félix Vallotton (1865–1925) La blanche et la noire, 1913. Kunst Museum Winterthur, Hahnloser/Jaeggli Stiftung
Illusies waren voordien altijd aanwezig in de schilderkunst. Vallottons Nabi-vriend Maurice Denis (1870-1943) drukte dit nadrukkelijker uit dan wie dan ook, door te schrijven:
“Onthoud dat een schilderij—voordat het een paard, een naaktmodel of een anekdote is—in wezen een vlak oppervlak is bedekt met kleuren die in een bepaalde volgorde zijn samengesteld.”
Deze opmerking, gemaakt aan het einde van de negentiende eeuw, illustreert dat het verlies van illusie definitief het begin van het modernisme markeert.
De tentoonstelling is te zien op twee locaties van het Kunst Museum Winterthur. Het deel met schilderijen en tekeningen is te zien in Reinhart am Stadtgarten, terwijl de houtdrukken en bloemstillevens te zien zijn in Villa Flora.