De kunst van Olafur Eliasson (1967) nodigt ons uit om vormen van toekomstig samenleven tussen mens en de natuur te ontwikkelen door meerdere perspectieven te tonen.
De tentoonstelling vormt een geheel met het omringende park, het stadslandschap, de planeet in haar geheel, en komt tot leven door alles wat er is en allen die ermee in aanraking komen.
Het kunstwerk is een collectieve ervaring. Het daagt onze conventies van kunst, natuur, instellingen en leven uit en probeert grenzen te doorbreken. Planten, dieren, mensen en micro-organismen leven en komen samen in dit werk.
Het tijdstip van de dag en het weer beïnvloeden de waarneming.