Joan Miró (1893-1983) staat bekend om zijn kleurrijke surrealistische droomwerelden. De Catalaanse kunstenaar breidde zijn concept van schilderen na 1956 echter uit in een tot dan toe onbekende richting. Dit nieuwe begin vormt het uitgangspunt voor de tentoonstelling (Joan Miró: Neue Horizonte).
De kunstenaar zag de conventionele schildersezel en kwast als een beperking en probeerde nieuwe expressieve vormen te vinden. Hij ‘schilderde’ bijvoorbeeld met vuur en een schaar in plaats van een penseel en breidde zijn techniek uit naar textiel of overschilderde klassieke schilderijen. Zo produceerde hij grote ruwe schilderijen en sculpturen.
De tentoonstelling omvat 74 werken, voornamelijk uit de late jaren zestig, de jaren zeventig en de vroege jaren tachtig. De meeste zijn afkomstig uit het bezit van de Fundació Joan Miró in Barcelona en de Fundació Pilar i Joan Miró op Mallorca.
De kunstenaar Paul Klee (1879-1940) en Joan Miró waardeerden elkaars werk en artistieke concepten zeer. De ontmoeting met het werk van Paul Klee maakte een blijvende indruk op Joan Miró en vice versa. Dankzij de studie van Klee’s werk slaagde Miró er ook in een evenwicht te vinden tussen figuratief surrealisme en abstractie.
De tentoonstelling kwam tot stand in nauwe samenwerking met de Fundació Joan Miró in Barcelona.