Europese Zaken

Bummelsonntag, 31.3.2019. Photo/foto: TES.

De EU zou de Zwitserse Federatie toe moeten treden

Zwitserland moet geen lid worden van de EU, maar de EU van Zwitserland.  Het land zij in verband met het zogenaamde Rahmenabkommen gewaarschuwd: eens gegeven aan de EU blijft gegeven en de EU is nooit tevreden en over tien jaar komt de nieuwe eis: lidmaatschap of einde van het Rahmenabkommen. De EU moet wel, want dit blok is permanent in geldnood. De veelal op drijfzand, ambities, failliete landen, subsidies en megalomane projecten gebaseerde organisatie kent maar één weg: Immer vorwärts, voor de vrede, democratie en broederschap. Waar en wanneer hebben we dat eerder  gehoord ?

De EU is niet tot hervormingen of zelfreflectie in  staat (daar ging het Brexit referendum over) en heeft geen zelfcorrigerend vermogen, het is geen parlementaire democratie, het kent geen trias politica, haar rechterlijke macht is eerder een federaal politiek instituut en de EU is met name gebaseerd op subsidies (75% budget), overbetaalde bureaucratie, protectionisme en vooral prestige, lucratieve baantjes en ambities van Grote Europeanen en  hun (nationale) clientèle netwerken.  De plannen voor eurobonds (in het typisch voor de EU eufemistisch ‘stabilisatiebonds’ genoemd, waar sprake is van de bodemloze transferunie) defensie-, transfer-, fiscale en economische unie en door de EU gesubsidieerde Frans-Duitse ondernemingen spreken voor zich.

Deze EU verenigt niet per se de goede eigenschappen van haar leden, maar verenigt vooral de slechte. De eurocratie naar Frans model, het Italiaanse monetaire stelsel, Nederlandse korte termijn gewin en opportunisme, de Poolse Landdag als model van het Europees parlement, corruptie,  gigantische (jeugd) werkloosheid, staatsschulden en bureaucratieën in (te) veel lidstaten, de middeleeuwse agrarische sector (ruim 40% budget EU), de structuurfondsen (10-15% onrechtmatig, tenminste 30% ondoelmatig) en de centralistische regelzucht beloven weinig goeds.

Deze EU heeft steeds meer weg van eurocommunisme met een, vooralsnog,  menselijk gezicht met een voorspelbaar einde. Dat heeft 52% van Britse burgers (intuïtief) goed aangevoeld, zoals  62% van genegeerde burgers dit in Nederland in 2005 (intuïtief) door had. De reactie van het Nederlandse establishment: we schaffen het referendum af. Nederland wordt binnen  de EU en de ECB (14 + Draghi  versus 4) systematisch weggestemd en de EU en het illegale beleid van de ECB bedreigen haar sociale systeem en sociale cohesie, de woningmarkt, pensioenen en spaargelden.  Hoezo invloed uitoefenen op het beleid en  wetgeving in de EU ? Goldman Sachs en een paar multinationals hebben  meer invloed als toekomstige werkgevers van leden van de Europese Commissie en haar nationale netwerken.

De EU moet terug naar haar kerntaken en hervormen, voor haar eigen overleven op de lange termijn, anders gaat ze aan haar eigen interne tegenstellingen en tegenstrijdigheden ten onder en dat is pas een ramp, daarvoor is het project te waardevol en onmisbaar.  De Basler Fasnacht heeft in de loop der eeuwen vele veranderingen  ondergaan en haar huidige gedaante is het resultaat van  een permanente dialoog en contact met de maatschappij. De Fasnacht ontdoet zich van  haar maskers en stelt zich kwetsbaar op op Bummelsonntag, de drie zondagen na Fasnacht. Als de EU niet meegaat met haar tijd, maar zich verbergt achter haar masker van (oorlog) retoriek en propaganda (bijvoorbeeld Lissabon 2000, euro, open  grenzen en Frontex, nieuwe oorlog tussen Frankrijk en Duitsland, ongebreidelde uitbreiding en andere mislukkingen en grootspraak) en als een fossiel vasthoudt aan haar dogma’s, ambities en megalomane projecten wacht haar de implosie. De EU verenigt nu van bovenaf het onverenigbare en de Europese burger ontstaat per richtlijn in de nieuwe Europese Heilstaat.

Iedereen die de EU een warm hart toedraagt zou zijn of haar kritische stem moeten laten horen, ongeacht de onplezierige kwalificaties van het ( EU) establishment. Deze EU vernietigt niet alleen democratische, economische, sociale en monetaire stelsels en corrumpeert bijvoorbeeld het IMF, maar is door haar steun aan dictators en (Afrikaanse) warlords ook een bedreiging voor de stabiliteit, vrede en mensenrechten.   Het is de vraag waarin de intolerantie, populisme en opportunisme van de EU onderdoen voor de door haar zo verguisde anti-Europeanen (eenieder die kritiek heeft op de nieuwe Heilstaat) ? Wie zijn deze zogenaamde Spitzenkandidaten eigenlijk ? Wie kan er op stemmen ? Hoe zijn ze Spitzenkandidat geworden ? Hebben er primaries plaatsgevonden ? Nee, het zijn eurocraten, die door eurocraten en een paar partijleden zijn uitverkoren. Hoeveel EU-burgers hebben destijds op Juncker gestemd, die in zijn eigen land met pek en veren uit het parlement is gegooid  ?

Deze EU verdraagt geen (parlementaire) democratie anders dan haar eigen wereldbeeld, geen satire en is niet in staat tot (zelf) reflectie. Dat is het probleem. Zwitserland moet goed bij zichzelf te rade gaan of zwichten voor dreigementen (onder andere geen toelating Zwitserse studenten, intrekken Börsenäquivalenz en eenzijdige opzegging huidige bilaterale handelsovereenkomsten)  wel verstandig is op de lange termijn. Democratie laat zich nooit relativeren ook niet op Europees niveau.